Composteren

Toen we begonnen met ons tuintje in april 2004, kregen we een tuintje toegewezen dat absoluut niet geschikt was voor het verbouwen van groenten. Er moest bijzonder veel worden opgekuist en een selectieve afvalafvoer worden uitgevoerd. Plastics, PMD, piepschuim moesten naast biologisch afval, worden verwijderd.

Voor het biologisch afval (tuinafval) gingen we resoluut opteren voor composteren. Een compostvat werd aangeschaft bij IVAGO en een aantal brochures meegenomen. De brochures maakten ons eigenlijk niet veel wijzer en we gingen te rade bij onze collega's tuiniers.

Het resultaat van de rondvraag "Hoe te composteren?" was desastreus en bijzonder ontgoochelend. De een zei dat het vat in de volle zon moest staan, de ander dat hij niet in de zon mocht staan. De een zei dat iedere week een emmer water in het vat diende gegoten, de andere sprak van uitdrogen...

Al met al konden wij niet leven met het gebrek aan kennis, tot... we in de afvalkrant van IVAGO, een artikel vonden waarbij een driedaagse cursus composteren werd aangekondigd. Wij besloten ons onmiddellijk in te schrijven.

Deze cursus was zeker voldoende, maar toch waren er een aantal vragen die in deze cursus niet opgelost werden, vragen van zuiver technische aard. Ik kon me voorstellen dat er andere mensen waren die eveneens met deze vragen zaten. Daarom besloot ik na overleg met mijn echtgenote om me in te schrijven voor de cursus compostmeester.

Na deze cursus, legde ik me vooral toe op het geven van les aan de derde kleuterklas en de basisschool, en bovendien het geven van voordrachten voor verenigingen. Gezien ik dit in mijn beroepsleven bijzonder veel had gedaan, bekroop me de zin om lesgever VLACO te worden.

Eén van die kwakkels die men mij wijsgemaakte was, dat je om een compostvat op te starten, een bodem van compost in het compostvat moest doen..... en dan maar lekker composteren....

Na enkele maanden, zelfs na het beluchten met de pook, een stinkend vat vol rot materiaal omdat er geen voldoende lucht door de gaatjes in de bodem van het vat kon omdat ze verstopt waren met de compost die initiëel in het vat was gestort.

Na kennis te hebben opgedaan, had ik geen zin om dat rotte boeltje in het compostvat te verwijderen en besloot ik om een experiment te wagen met het "slechte vat" dat ik had.

Het vat werd opengelaten om "te drogen" en terzelfdertijd werd volgens de regels van de kunst verder "groen" en "bruin" materiaal toegevoegd. Na enkele weken, merkten we dat het volume van het materiaal in het vat begon te slinken en dat de temperatuur van de buitenwand van het vat warm werd.

Wij besloten om het experiment uit te breiden naar de duur van composteren. We zouden het vat niet keren en niet oogsten tot wanneer er bij wijze van spreken na een winterperiode, geen voldoende plaats meer was om vers materiaal toe te voegen.

Het te oogsten compostvat. De baksteen op het vat dient om het deksel toe te houden bij felle wind. De compostbak werd aan iedere tuinder ter beschik- king gesteld, doch is te groot als je op een normale wijze composteert.
Het compostvat is zo goed als vol.
Gezien dat langs de ene kant teveel compost ver- wacht wordt voor een hand- zeef en langs de andere kant te weinig compost ver- wacht wordt voor het gebruik van een gevlochten veren- bodem, werd een stuk ste- vig omheiningnet van 1 m² gebruikt waarvan de draad 1 mm bedraagt en geplooid werd rond de kruiwagen.
Na het verwijderen van de mantel
Detail van de bovenste, ongecomposteerde laag
Na het verwijderen van de bovenste laag zijn de compostwormen duidelijk zichtbaar bezig aan hun taak.
Het zeven van de compost. Slechts een klein aantal grote stukken zijn niet gecompos- teerd
Detail van de compost op de zeef
Gezeefde compost in de kruiwagen
Er werden acht kruiwagens compost geoogst en ver- deeld over een aantal bedjes.